25 Fretten, oh nee, 28 fretten

Op 7 februari 2008 kregen we in de opvang een telefoontje van een man bij ons in de buurt met een probleem.
We kenden de man al een tijdje persoonlijk en we hadden het met hem regelmatig over de te grote hoeveelheden fretten die hij had. Hij verontschuldigde zich dan altijd met het feit dat hij het soms niet kon aanzien dat fretten onder slechte omstandigheden werden gehouden. Hij was er van overtuigd dat ze bij hem beter af waren. Maar ja, als je dan een paar keer fretten van een ander overneemt omdat ze hun pups niet kwijt kunnen en je neemt ook nog een groep van 17 fretten uit medelijden in huis dan loopt je huis wel heel snel vol.

We hebben hem wel eens aangeraden om de mensen naar ons te verwijzen als hij weer eens iemand tegen kwam die fretten kwijt moest. Wij kunnen dan in dit soort gevallen bemiddelen of wat fretten opnemen maar hij vond dat hij zich wel kon redden met al die fretten.
Plotseling ontstond er toch een groot probleem, want hij moest vanwege een ernstige ziekte opgenomen worden in het ziekenhuis. Hij vroeg ons of wij deze nieuwe groep konden opnemen. Het zou om 25 fretten gaan. Na kort beraad met collega’s, hebben we besloten deze groep op te nemen. Een groep van 25 fretten in een keer hadden wij nog nooit gehad. Maar wij gingen ervoor. De afspraak werd gemaakt en twee dagen later zouden ze bij mij in Utrecht gebracht worden. Ik had nog even tijd om de buitenren, die in de winterstand stond, opnieuw in te richten en alle andere fretten te herindelen om ruimte te maken. (Ik had net een groep van 12 fretten te logeren van een andere opvang die waterschade had en plotseling het huis uit moest en daardoor onderdak zocht voor haar fretten.)

Het was een beetje inschuiven maar het lukte om alle reeds aanwezige fretten een plekje te geven. Alle fretten werden in één grote bak gebracht. Mijn eerste aanblik zal ik nooit vergeten. Ik had er nog nooit zoveel op een berg gezien. Eerst snel een foto gemaakt en daarna hebben we ze met z’n allen in de buitenren gezet. Ze vlogen allemaal op het voer af en twee uur later was het voer op. Snel bijvullen dus, maar toen ik voor het slapen gaan weer de voerbakken naliep, waren ze alweer leeg. Overal in de ren lagen kleine bergjes voer. Ze hadden allemaal zo hun voorraad gemaakt. We hebben ze de eerste 24 uur met rust gelaten. De buitenren veranderde in een tapijt van poep en voer. Maar… ze hadden het erg naar hun zin en ze sliepen allemaal bij elkaar.

De volgende dag is opvang Ellen uit Amsterdam gekomen. We hebben toen alle fretten samen met mijn dochter Ilse gewogen, gewassen, gechipt, tegen oormijt behandeld en de nagels geknipt. En wat dacht je wat: het bleken dus 28 fretten te zijn, 17 mannen en 11 vrouwtjes. Omdat de mannen nogal seksueel actief waren hebben we de mannen en de vrouwen direct gescheiden. We hebben er 3 groepen van gemaakt, 2 mannen- en 1 vrouwengroep. Alle fretten waren in de zomer van 2007 geboren en gelukkig waren de dames nog niet loops. Van alle fretten waren er 23 wildkleur, 3 albino en 2 sandy (nou ja, sandy? Iets lichter van kleur dan de rest.) Het lichtste fretje woog maar 420 gram en dat was ook nog een mannetje, helemaal geslachtsrijp. Het zwaarste mannetje woog maar liefst 1600 gram maar over het algemeen waren veel mannetjes erg klein. 7 Fretjes wogen meer dan 1 kg. We hebben ze allemaal een naam gegeven volgens de letters van het alfabet. De lichtste fret begint met een A en dat is Axel geworden. De zwaarste was de Z en dat is Zuhrah geworden. De teller hier in huis was opgelopen tot 54 fretten. Een uitdaging, maar dit record hoop ik niet meer te verbeteren.

Twee dagen later is dierenarts Tineke Deden langs geweest en die heeft alle fretten ingeënt. Ook hebben we een operatieschema gemaakt voor de castratie van alle fretten. Het kwam er dus op neer dat we de praktijk van Tineke zo ongeveer hadden volgeboekt voor de komende  paar weken. Afgesproken was dat er bij iedere fret bloed afgenomen zou worden voor de CIEP-test. Opvang Irene uit Maarssen nam daarna een groep mannen mee zodat ik weer wat ruimte kreeg thuis maar ook wat anders kon doen dan frettenhokken schoonmaken. Na een week is opvang Jantien uit Zaltbommel langs geweest en heeft samen met haar vriend alle fretten op de foto gezet voor de website. We hebben ze toen allemaal voor de tweede keer gewogen en tot onze verrassing waren alle fretten aangekomen. Enkele zelfs enorm, tot wel 125 gram in één week. Daarna was het aan Irene de taak om alle fretten met foto en verhaaltje op de website te zetten.

Na ruim twee weken waren de meeste fretten gecastreerd en konden ze verder verdeeld worden. Er gingen fretten naar Ellen in Amsterdam, Jantien in Zaltbommel en naar Marloes in Apeldoorn. De fretten die naar Irene zouden gaan bleven bij mij. Want ja, de aanvoer van andere fretten ging gewoon door en Irene had net weer een aardig groepje uit Enschede gekregen. En dan komt er eindelijk de tijd dat je alle fretten als individu kan zien en dat die kleintjes wel erge leuke dappere fretjes zijn die heerlijk kunnen spelen. Sommige bijten nog een beetje, maar dat is dan ook niet zo hard. Soms lopen te slepen met je pantoffel en ontdekken ze na een paar weken hoe lekker het is om in een hangmat te slapen. Ze krijgen van die heerlijke compacte buikjes, de albino’s worden met de dag schoner en ze schrikken niet meer zo snel van kleine geluiden. Ze lopen lekker voor je voeten en lopen je uit te dagen. Het is prachtig om te zien hoe ze het naar hun zin hebben. Nu, 8 weken later, zijn er al 14 geplaatst en de rest zal zeker snel volgen. We hebben de uitslag van de CIEP-test en deze is negatief. Alle fretten zijn dus kerngezond. Het was een hele beleving en erg veel werk maar geweldig om dit avontuur tot een goed einde te brengen.

Rine Oddens